شاخه گل تنها بود...

 

شاخه گل تنها بود...

_{فکر فراموش شدن یک لحض1 امانش نمی داد.}

_{دیگه کم کم داشت فراموش می شد...}

_{حسرتش این بود که آدما فقط بخاطر بوی خوشش و صورت زیباش بهش توجه می کردند.}

_{وقتی صورت زیبایش رفت،دیگه کسی بهش اهمیت نداد...}

_{وقتی بوی خوشش رفت،شاخه گل لگد مال بی وفایی ها شد...}

_{آری...شاخه گل پژمرده ی تنهایی ها و بی محبتی ها شد...}
 

عشق سخن می گوید...